Zomaar een praatje pot

Zomaareen praatje pot

Daar zitten ze dan, samen in de wacht op onze rake rode bank. De een komt vooreen keuring om zijn rijbewijs te mogen houden, de ander heeft eensollicitatiegesprek voor een nieuwe baan. Waar de een rustig en bedeesdbinnenkomt, is de ander gehaast en zichtbaar gespannen. “Wat denk jij”, zegthet oudere heerschap al kijkend naar het plafond. “Zitten ze hier zwaar in deverbouwing, of is dit modern?”

De jongere man slaakt een zucht. Hij heeft wel watanders aan zijn hoofd dan een praatje pot, is zijn eerste gedachte. Toch gaathij op de vraag in. “Het kan ook met geldgebrek te maken hebben?”, antwoordthij. Er ontstaat een geanimeerd gesprek tussen beiden. En wanneer desollicitant wordt opgehaald, oogt hij meer ontspannen. Zeker nadat de meneervan de keuring hem nog een bemoedigende knipoog geeft.

Wij slaan het gade vanachter onze knalrode balie. Blijdat wij niet voor de honderdtachtigduizendste keer moeten uitleggen dat we nietin een verbouwing zitten, maar het gewoon echt heel mooi vinden hoe het plafonder nu uitziet. Net als de vloer. Dat is niet de onderlaag, neen het is echt hoewij het bedacht hebben.

Wanneer de jongeman terugkomt van zijn gesprek,loopt hij nog even langs de rake bank om te kijken of de meneer er heelmisschien zit. Een rijbewijskeuring duurt echter gemiddeld tien minuten en hijis allang weg. Hij wil hem namelijk bedanken. Zijn gesprek ging super goed endat was, naar eigen zeggen, mede dankzij de geruststellende woorden van deonbekende oudere.

Het mooie is, dit is geen uitzondering. Bij Pand Raakontstaan dit soort kleine ontmoetingen dagelijks. Alsof de lucht hier nét watmeer zuurstof heeft voor spontane vriendelijkheid. Mensen schuiven naast elkaarop de rode bank omdat het moet en knopen een praatje aan. Soms mondt het uit ineen gepassioneerd gesprek over hobby’s of de verkiezingen. Soms valt er eentraan omdat iemand eindelijk durft te zeggen dat het even allemaal te veel is.

Wij zien het hier elke dag gebeuren. Alsof de bankeen soort stille aanjager is van kleine, onverwachte ontmoetingen. Je zou bijnadenken dat er iets in het hout zit. Maar eigenlijk is het gewoon, gewoon mensendie elkaar raken. Zonder dat ze daar een aanleiding voor nodig hebben, zonderdat er een verplichting aan vast zit. Je kunt toch niet anders dan houden vanons werk...

‍